Uczniowie nie słuchają o zdrowiu. Diagnozują, projektują, testują i wdrażają.

Diagnoza

Z Diagnozy Młodzieży MEN 2026 wynika, że jednym z kluczowych deficytów w procesie dorastania polskich dzieci i młodzieży nie jest brak wiedzy o zdrowiu, lecz brak poczucia sprawczości — przekonania, że własne działania mają realny wpływ na dobrostan własny i innych.

To jest inna diagnoza niż ta, do której przywykła profilaktyka szkolna. Nie brakuje informacji o zdrowym śnie, ruchu czy odżywianiu — brakuje doświadczenia, że coś, co się zrobiło, faktycznie coś zmieniło. Wiedzy nie da się dołożyć w miejsce tego doświadczenia.

Metoda: uczenie przez sprawstwo

Wspólnym mianownikiem wszystkich działań projektu jest zasada, że uczeń przechodzi pełny cykl: bada własną społeczność, projektuje rozwiązanie oparte na wiedzy naukowej, testuje je i wdraża. Odpowiada to rekomendacji Diagnozy Młodzieży dotyczącej rozwijania kapitału psychologicznego przez wczesne doświadczenia bycia skutecznym.

Trzy zasady odróżniają ten projekt od typowego programu profilaktycznego:

• uczniowie klas VII–VIII są projektantami i liderami, nie uczestnikami warsztatu;
• uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi są współprojektantami, nie grupą docelową;
• efekt zostaje w szkole i działa dla kolejnych roczników.

Osadzenie w polityce edukacyjnej

Projekt wpisuje się w trzy równoległe priorytety polityki edukacyjnej: